مفهوم مشروعیت (legitimacy) از مفاهیم اساسی اندیشه سیاسی مدرن محسوب می شود و بحث از آن همواره با هشدار نسبت به قریب الوقوع بودن بحران در درون نظام سیاسی همراه است. مشروعیت، یک پیش نیاز اجتماعی برای ثبات و اثربخشی نظام سیاسی است که وقتی از دست می رود، نظام سیاسی قادر به حفظ خود نیست. بر اساس تعریف پیشنهادی، مشروعیت سیاسی به معنای پذیرش عاطفی و عقلانی قواعد اساسی قدرت از جانب شهروندان است. پذیرش قواعد در بعد عاطفی با تعلق و تعهد شهروندان نسبت به نظام سیاسی و در بعد عقلانی با قبول حقانیت و نفع عمومی قواعد از جانب شهروندان شناسایی می شود.در تحلیل مشروعیت سیاسی، تاثیر دو دسته از عوامل (خصوصیات نظام سیاسی و خصوصیات شهروندی) بر مشروعیت سیاسی مورد تاکید قرار گرفته است. خصوصیات شهروندی شامل متغیرهای ((اعتماد سیاسی، مشارکت سیاسی، احساس عدالت سیاسی و سوگیری های ارزشی)) است و خصوصیات نظام سیاسی شامل ((پاسخگویی، عملکرد، انصاف رویه ای و انصاف توزیعی نظام سیاسی)) است. در مدل پیشنهادی، خصوصیات شهروندی به عنوان متغیرهای مستقل درون مدل و خصوصیات نظام سیاسی به عنوان متغیرهای بیرون مدل که بستر ساختاری مشروعیت سیاسی را شکل می دهند، معرفی گردیده اند. مدل مذکور، مبنای یک پیمایش اجتماعی در سه نقطه شهری ایران قرار گرفته و بر اساس داده های تجربی، روابط پیش بینی شده مدل با استفاده از روش تحلیل مسیر مورد آزمون قرار گرفته است. نتایج تحلیل مسیر مشروعیت سیاسی نشان می دهد که مدل پیشنهادی از حمایت تجربی لازم برخوردار است.